Vida Inuit

NL – ’Vida Inuit’ is een van Ricardo Breys vroegste site-specifieke installaties. Ze maakt deel uit van een tweedelig werk dat de kunstenaar creëerde voor ‘Ponton Temse’, een stadstentoonstelling die Jan Hoet in 1990 cureerde. In aanpalende vertrekken van een oude watermolen in het Vlaamse Scheldedorp presenteerde Brey enkele sculpturale elementen in een associatief verband. ‘Vida Inuit’ was opgesteld in twee ruimtes. In de eerste leidde een ladder, opwaarts gericht naar een raam, de blik naar buiten. Op sommige sporten waren messen aangebracht. Eerder had Brey in Cuba, zijn geboorteland, al twee variaties gemaakt met de ladder als symbool voor de moeizame verbinding tussen hemel en aarde, maar nog niet op een dergelijke ruimtelijk-sculpturale manier. Het andere deel van de installatie bevond zich in een tweede ruimte van de watermolen: een grote muurschildering in klei en krijt van een vogel zonder kop tegen een zwarte achtergrond, een fries van tekeningen op crêpepapier en een sequentie van in hout gesculpteerde vogelschedels, met elkaar verbonden door een touw. Een donker fries en een Cerberus-achtige poortwachter in de vorm van een houten hondenkop met een getekend lijf, vormden de overgang tussen de twee ruimtes. De vogelschedels en de hondenkop werden door Brey zelf uit hout gesneden. Dit in tegenstelling tot de voorwerpen en in zijn latere installaties die voornamelijk readymades waren.

De titel ‘Vida Inuit’ is Spaans voor ‘Inuit-leven’ en verwijst naar de creatieve, vindingrijke cultuur van de Inuit en andere Arctische gemeenschappen. Ze verbruiken weinig materiaal, recycleren voortdurend en kennen geen afval. Deze installatie diende voor Brey als een artistieke beginselverklaring: net als bij de Inuit was het recycleren van voorwerpen in zijn thuisland Cuba door materiaalschaarste een elementaire levensvoorwaarde. Naast de voorwerpen die Brey zelf creëerde voor ‘Vida Inuit’, koos hij er bewust voor om het afval te behouden dat hij in de watermolen aantrof bij de opbouw van de installatie. Dit als sporen van de westerse consumptiemaatschappij en in contrast met de spiritualiteit van de tentoongestelde voorwerpen en tekeningen. Recycling tekende vele van Breys werken, waarin hij materialen en motieven uit eerdere installaties telkens opnieuw gebruikte en herinterpreteerde, in functie van het ideaal van een sobere levenswijze in harmonie met de natuur en als reactie tegen de alles verslindende en vervuilende westerse consumptiemaatschappij.

S.M.A.K. verwierf voorwerpen uit de eerste ruimte van deze installatie, waaronder de ladder. Een privéverzamelaar kocht voorwerpen uit de tweede ruimte, waaronder de vogelschedels.

ENG – ’Vida Inuit’ is one of Ricardo Brey’s earliest site-specific installations. It is a two-part work that he created for ‘Ponton Temse’, an exhibition curated by Jan Hoet in 1990. Brey presented several sculptural elements in an associative context in adjacent spaces within an old watermill in this Flemish municipality on the River Scheldt. ’Vida Inuit’ was installed in two spaces. In the first, an upturned ladder directed towards a window, which led people’s gaze outside. Knives were attached to certain rungs. In his homeland of Cuba, Brey had previously made two works in which the ladder symbolised the difficult relationship between heaven and earth, although in a less spatial-sculptural way than in this installation. Its counterpart was located in a second space of the watermill and took the form of a large mural of a headless bird on a black background, executed in clay and chalk, a frieze of drawings on crepe paper and a sequence of bird skulls sculpted in wood and linked by a rope. The two spaces were connected by a dark frieze and a Cerberus-like gatekeeper in the shape of a wooden dog’s head with a drawn body. Brey carved the bird skulls and dog’s head himself. This is in contrast to the objects in his later installations, which are mainly ready-mades.

The title ‘Vida Inuit’ is Spanish for ‘Inuit life’, which refers to the creative, resourceful culture of the Inuit and other Arctic communities. They use materials sparingly, constantly recycle and leave no waste. This installation served as Brey’s statement of his artistic principles: as with the Inuit, a lack of resources made recycling a basic condition of life in Cuba. In addition to the objects Brey created himself for ‘Vida Inuit’, he intentionally kept the rubbish he discovered in the watermill when constructing the installation, as traces of Western consumer society and in contrast to the spirituality of the exhibited objects and drawings. Recycling became a hallmark of Brey’s works, in which he repeatedly reused and reinterpreted materials and motifs from his earlier installations. This accords with the ideal of a sober life and a harmonious relationship with the natural world, as a reaction to the all-consuming and polluting Western consumer society.

S.M.A.K. acquired objects from the first space of the installation, including the ladder. A private collector purchased objects from the second space, including the bird skulls.

FR – ‘Vida Inuit’ est l'une des premières installations in situ de Ricardo Brey. Il s’agit d'une œuvre en deux parties que l'artiste créa pour 'Ponton Temse', une exposition urbaine conçue par Jan Hoet en 1990. Dans des pièces contiguës d'un ancien moulin à eau du village flamand de l'Escaut, Brey présenta plusieurs éléments sculpturaux dans un contexte associatif. ’Vida Inuit' fut installé dans deux pièces. Dans la première, une échelle, orientée vers le haut et vers une fenêtre, attirait le regard vers l'extérieur. Sur certains échelons, des couteaux furent fixés. Auparavant, à Cuba, son pays natal, Brey réalisa deux variations dans lesquelles l'échelle fut utilisée comme symbole du lien difficile entre le ciel et la terre, mais pas de manière aussi spatiale et sculpturale. L'autre partie de l'installation se trouvait dans une deuxième pièce du moulin à eau: une grande peinture murale en argile et en craie d'un oiseau sans tête sur un fond noir, une frise de dessins sur papier crépon et une série de crânes d’oiseaux sculptés dans le bois et reliés par une corde. Une frise sombre et un gardien de type Cerbère, sous forme d'une tête de chien en bois et d'un corps dessiné, faisaient la transition entre les deux espaces. Les crânes d’oiseaux et la tête de chien ont été sculptés dans le bois par Brey lui-même. Cela contraste avec les objets de ses installations ultérieures, qui étaient principalement des readymades.

Le titre ’Vida Inuit’ signifie en espagnol 'vie des Inuits' et fait référence à la culture créative et ingénieuse des Inuits et des autres communautés arctiques. Ils consomment peu de matériel, recyclent constamment et produisent peu de déchets. Cette installation servit de déclaration de principe artistique pour Brey: tout comme chez les Inuits, la rareté des matériaux dans son pays d'origine, Cuba, signifia que le recyclage des objets était un principe élémentaire de vie. Outre les objets que Brey fabriqua lui-même pour 'Vida Inuit', il avait délibérément conservé les déchets qu'il avait découverts dans le moulin à eau lors de la construction de l'installation, comme traces de la société de consommation occidentale et en contraste avec la spiritualité des objets et dessins exposés. Le recyclage marquera de nombreuses œuvres de Brey, dans lesquelles il réutilisera et réinterprétera à plusieurs reprises des matériaux et des motifs provenant d'installations antérieures, en fonction de l'idéal d'un mode de vie sobre en harmonie avec la nature et en réaction contre la société de consommation occidentale dévorante et polluante.

Le S.M.A.K. a acquis des objets de la première pièce de l'installation, y compris l'échelle. Un collectionneur privé a acheté des objets de la deuxième pièce, y compris les crânes d'oiseaux.