Performances: Verbonden maar Onzichtbaar en De paradox van verbinding

‘Verbonden maar Onzichtbaar: Live over Informatiearmoede”

Hoe voelt het om belangrijke informatie niet te kunnen vinden of te begrijpen? In deze performance maken de performers dit tastbaar door live online meetings te voeren met verschillende maatschappelijke instanties – rechtstreeks vanuit het museum.

Het publiek krijgt zo een uniek inkijkje in de wereld van informatiearmoede: welke uitdagingen ervaren mensen dagelijks, en hoe kan kunst helpen om deze ervaringen zichtbaar te maken? Door de interactie met echte organisaties wordt duidelijk hoe informatiearmoede uitsluiting kan veroorzaken, maar ook hoe verbinding en begrip mogelijk zijn.

Deze performance nodigt je uit om actief mee te kijken, stil te staan bij de rol van informatie in ons leven en te ervaren hoe digitale communicatie zowel barrières als kansen kan creëren.

‘De paradox van verbinding’

Arnout en Zohal vertrekken als onderzoekende performers vanuit observaties in de wijk, waar mensen dicht op elkaar leven maar zich toch eenzaam kunnen voelen. In een ogenschijnlijk huiselijke setting onderzoeken zij hoe verschillende hechtingsvormen zich tonen in de zoektocht naar verbinding.

Arnout en Zohal bewegen als twee parallelle lijnen die naast elkaar lopen, maar elkaar niet raken. Hun trajecten tonen twee uitersten binnen eenzelfde strijd om verbinding. Waar Arnout zich verliest in de hunkering naar lichamelijkheid en nabijheid, probeert Zohal haar integriteit te bewaren door afstand te houden. Ze is fysiek aanwezig, maar onttrekt zich aan de greep van verwachtingen, systemen en eenzaamheid.

De performance legt bloot hoe mensen binnen één huis, binnen één gedeelde ruimte, toch langs elkaar heen kunnen leven. Het is een spel van zoeken en aftasten, van pogingen tot toenadering die niet tot echte ontmoeting leiden. Wat zichtbaar wordt, is de stille ontwrichting die kan bestaan binnen een gezin: de spanning tussen samen zijn en toch alleen blijven. In deze fragiele ontmoeting onderzoeken Arnout en Zohal hoe nabijheid niet vanzelf leidt tot verbinding, en hoe de poging tot contact soms juist de afstand zichtbaar maakt.