1994
mixed media
h. 93 cm x b. 188 cm x d. 107 cm
1995 bruikleen Collectie Vlaamse Gemeenschap
NL – De titel en het beeld ‘Trou Madame’ duiken voor het eerst op in een tekening van 1993. Het is een pikzwarte vorm die iets weg heeft van een stolp overdekt met een tentzeil dat schuchter toegang verleent. De tekening doet ook denken aan werken uit 1989 met als titel ‘La Jardinière (un meuble a penser)’ en ‘Champignonnière (étude)’. Later komt de vorm nog terug in de tekeningen ‘Matrijs (moule)’ (1997) en ‘My Taylor Is Rich (P)’ (1995/99), die naar een gietvorm en een buitenmaatse theemuts verwijzen. Rond deze sculptuur hangen dus talrijke betekenisverschuivingen in woord en beeld.
‘Trou Madame (Matrijs)’ draagt een sterk existentiële lading. De Cordier confronteert ons met het Begin, de oorsprong van de dingen en de Moeder die leven schenkt. Hij drukt een fundamenteel verlangen uit om zich er opnieuw mee te verbinden maar meteen ook de onmogelijkheid daarvan. De kiem van dit beeld verscheen in zijn meest persoonlijke werk, zijn ‘écrits’ (1991), waartoe onder meer brieven aan zijn overleden moeder behoren. In de twaalfde en laatste brief staat: “Chère Maman (+), si seulement tu avais été impénétrable!”, met eronder een driehoek en de woorden “Trou Maman”. Het werk roept een archaïsche vrouwelijkheid op, een oerkracht zoals die van prehistorische Venusvoorstellingen, waarbij de vrouw niet noodzakelijk als mens werd afgebeeld maar bv. gesymboliseerd werd door een steen, een zuil, een piramide of een driehoek.
ENG - The title and imagery of Trou Madame first appear in a 1993 drawing. It is a pitch-black shape that somewhat resembles a bell jar covered with a tent canvas that timidly grants access. The drawing is also reminiscent of the works entitled La Jardinière (un meuble a penser) and Champignonnière (étude), both from 1989. The form is later reprised in the drawings Matrijs (moule) (1997) and My Taylor Is Rich (P) (1995/99) that allude, respectively, to a mould and an outsized tea cosy. Numerous shifts of meaning, both in words and images, surround this sculpture.
Trou Madame (Matrijs) contains a powerful existential charge. De Cordier confronts us with the Beginning, the origin of things, and the mother, who brings forth life. The artist expresses a fundamental desire to reconnect with these things but also recognises that it is an impossible dream. The germ of this image surfaced in his most personal work, his ‘écrits’ [writings] (1991), which include letters to his late mother. The twelfth and final missive reads, “Chère Maman (+), si seulement tu avais été impénétrable!” Dear Mama (+), if only you had been impenetrable, with a triangle underneath and the words “Trou Maman” maternal orifice. The work evokes an archaic femininity, a primal force akin to the prehistoric representations of Venus. In such works, the goddess is not given human form but is symbolised by something else, for example a stone, column, pyramid or triangle.
FR – Le titre et l'image 'Trou Madame' apparaissent pour la première fois dans un dessin de 1993. Il s'agit d'une forme ultra-noire qui ressemble à une cloche recouverte d'une toile de tente qui permettrait timidement d'y accéder. Le dessin rappelle également des œuvres de 1989 intitulées 'La Jardinière (un meuble à penser)' et 'Champignonnière (étude)'. Plus tard, la forme revient dans les dessins 'Matrijs (moule)' (1997) et 'My Taylor Is Rich (P)' (1995/99), qui font référence à un moulage et à une théière surdimensionnée. Autour de cette sculpture s'articulent donc de nombreux changements de sens des mots et des images.
'Trou Madame (Matrijs)' véhicule une forte charge existentielle. De Cordier nous confronte au Point de départ, à l'origine des choses et à la Mère qui donne la vie. Il exprime un désir fondamental de renouer avec, mais en même temps l'impossibilité de le faire. Le germe de cette image apparut dans son œuvre la plus personnelle, ses 'écrits' (1991), qui contient notamment des lettres adressées à sa mère décédée. Dans la douzième et dernière lettre, on peut lire : "Chère Maman (+), si seulement tu avais été impénétrable!", avec un triangle en dessous et les mots "Trou Maman". L'œuvre évoque une féminité archaïque, une force primordiale comme celle des représentations préhistoriques de Vénus, où la femme n'était pas nécessairement représentée comme un être humain mais symbolisée par une pierre, une colonne, une pyramide ou bien encore un triangle.